پشتوانه پولی قدرت اقتصادی تعریف شده است . اما برای كشورهای درحال توسعه و جهان سوم در قدرت تجارت خارجی تعریف می شود یعنی اقتصادی كه مبتنی بر صادرات و ارز آوری باشد آنهم ارزهای جهان روا مانند دلارو یورو . چرا كه با این ارزها می توان سایر نیازهای كشور را از هر نقطه جهان تامین نمود.
بنابراین پشتوانه ریال ایران درآمدهای ارزی كه فعلاً عمدتاً از صادرات نفت بدست می آید، است. 
كه از آثار بسیار مخرب چنین پشتوانه ای نوسانات شدید پول ملی در مقابل تغییرات تجارت خارجی است. در كشورما با نوسان قیمت نفت ارزش پول ملی در معرض تغییر قرار می گیرد. همچنین بر اثر تحریم ها و كاهش قدرت ورود ارز به چرخه اقتصادی و نیز محدودیت فروش نفت و كاهش قیمت آن در سالهای اخیر ضربات شدیدی به ارزش ریال وارد آمد كه تورم شدیدی به همراه آورده و خواهد آورد!
اما این اشتباهی است كه كشورهای ضعیف مرتكب می شوند و ارزش پول ملی خود را به تجارت جهانی پیوند می زنند. چراكه نقش پول در اقتصاد مانند نقش خون در بدن است. پیوند زدن ارزش پول ملی به دلار و یورو و ارزهای جهان روا مانند خارج كردن قلب از اقتصاد كشور و پیوند زدن سیستم خونرسانی بدن به یك قلب دیگر در بدن دیگر است.
برخی از صاحبنظران می گویند «پشتوانه پول، قدرت اقتصادی است و بانك مركزی ایالات متحده (فدرال رزرو) بر مبنای قدرت اقتصادی آمریكا اقدام به انتشار دلار می نماید» . اگر پشتوانه پول قدرت اقتصادی  است پس چرا با وقوع انقلابها ارزش پول ملی سقوط می كند؟
و نكته دیگر اینكه هر چه كشورها بیشتر تجارت خود را با دلار و یورو انجام دهند خود بخود باعث تقویت قدرت اقتصادی كشورهای دارای منشاء اصلی آن ارزها خواهند شد. چراكه هر چه كشورها بیشتر با ارزهای جهان روا معامله كنند نیاز به چنین ارزهایی مثل دلار افزایش یافته و فدرال رزرو دلار بیشتر از هیچ خلق نموده و به نظام پولی جهان تزریق می كند. درست به همین دلیل است كه چین بجای استفاده از ارزهای جهان روا در تجارت خود به فكر استفاده از ارزهای محلی در قالب پیمان دوجانبه پولی افتاده است و با كشورهای زیادی این پیمان را امضا نموده است (اطلاعات بیشتر در اینجا) . اگر كسب درآمد ارزی مثل دلار و یورو باعث تقویت پول ملی چین (یوان) می شد چه نیازی به استفاده از پیمان دوجانبه پولی بود؟ البته چین راه ایالات متحده و منطقه یورو را می رود تا ارز خود را به ارز جهان روا تبدیل نماید. اما نظام پولی درست نظامی است كه پول هر كشور ارزش ذاتی داشته باشد.