در اواسط قرن بیستم، سیستم مدیریت پولی برتون وودز قوانین روابط مالی و تجاری میان کشورهای ایالات متحده، کانادا، اروپای غربی، استرالیا و ژاپن را مشخص کرد. سیستم برتون وودز اولین نمونه از یک نظام پولی کاملاً مشورتی بود که با هدف کنترل کردن روابط پولی میان ملت-دولت‌های مستقل تأسیس شده بود. در سیستم برتون وودز هر کشور می‌بایست سیاست پولی-اش را چنان اتخاذ کند که نرخ مبادله ارز خود را به طلا گره زده و این نرخ را ثابت نگه دارد. صندوق بین‌المللی پول (IMF) نیز نقشش بر طرف کردن ناترازی‌های موقتی در پرداختها بود.

همچنین، این سیستم می‌بایست به عدم همکاری میان دیگر کشورها و جلوگیری از ایجاد رقابت برای کاهش ارزش ارزها نیز بپردازد.

در حالی که جنگ جهانی دوم هنوز ادامه داشت ۷۳۰ نماینده از میان ۴۴ کشور متفق به منظور برگزاری «کنفرانس پولی و مالی ملل متحد» در هتل «مونت واشینگتن» واقع در برتون وودز (در نیوهمپشایر آمریکا) دور هم جمع شدند.

نمایندگان از ۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ به شور نشستند و در روز آخر موافقت‌نامه برتون وودز را امضا کردند. این موافقت‌نامه با تأسیس قوانین، نهادها و پروسه‌هایی به منظور تنظیم سیستم پولی بین‌المللی، صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی ترمیم و توسعه (IBRD) را بنیاد نهاد که امروزه بخشی از «گروه بانک جهانی» هستند.

آمریکا که دو سوم طلای جهان را تحت کنترل داشت اصرارداشت که سیستم برتون وودز هم بر طلا و هم بر دلار آمریکا مبتنی باشد. نمایندگان شوروی در کنفرانس شرکت کردند ولی بعدها از پذیرش موافقت‌نامه نهایی سرباز زدند و اعلام داشتند موسساتی که بدین طریق تأسیس شده بودند «شعب وال استریت» هستند.

در سال ۱۹۴۵ و پس از اینکه تعداد کشورهای موافق به رقم مناسبی رسید این سازمانها مشغول به فعالیت شدند.

در ۱۵ آگوست ۱۹۷۱، آمریکا قابلیت تبدیل دلارِ آمریکا به طلا را به شکل یک طرفه فسخ کرد و عملاً به سیستم برتون وودز پایان داد و دلار را به ارز بی پشتوانه تبدیل کرد. به این اقدام «شوک نیکسون» می‌گویند که باعث شد شرایطی پدید آید که دلار آمریکا تبدیل به ارز اندوخته بسیاری از کشورها بشود. هم‌زمان، بسیاری از ارزهای ثابت (مثل پوند استرلینگ) نیز شناور شدند.