چهارم اپریل 1948 هری ترومن رئیس جمهور وقت آمریكا «طرح مارشال» مبنی بر كمك اقتصادی پنج میلیارد دلاری آمریكا به 16 كشور جنگزده متمایل به غرب در اروپارا كه به تصویب كنگره آن كشور (قوه مقنّنه) رسیده بود امضا كرد تا قانون شود. عنوان این طرح از نام مبتكر آن «جورج مارشال» وزیر امور خارجه وقت آمریكا گرفته شده است.

اجرای این طرح كه بسیار ماهرانه، و با دوراندیشی ویژه و محاسبات دقیق تنظیم شده بود باعث شد كه «دلار آمریكا» پول اول جهان و به تدریج بین المللی و «وسیله» معاملات و مبادلات تجاری و یک معیار سنجش قیمت کالا شود (که پول کشورها هم نوعی «کالا» بشمار می رود و مشمول قانون عرضه و تقاضا است). با این تحول، نفوذ دولت واشنگتن در كشورهای گیرنده كمك گسترش یافت، پولدار شماره یک جهان لقب گرفت و قدرت اول غرب شده است ـ در برابر دولت مسکو كه قدرت اول شرق بود. در آن زمان و تا دو دهه و اندی بعد، دلار آمریکا همچنان در استاندارد طلا باقی بود و نمی شد که حجم آن بیش از ذخایر طلای آن کشور باشد.

از دهه 1950 که قدرت انگلستان رو به ضعف و افول گذارد، آمریکا جای آن کشوررا به صورت محلی برای سپردن و پس انداز کردن ذخایر ارزی کشورها و دادن بهره گرفت زیراکه سپرده ها بهره قابل ملاحظه داشته و بازپرداخت ها تضمینی است. این کار معمولا به صورت خرید اوراق بهادار و مدتدار خزانه داری آمریکا به نام «تی باند» صورت می گیرد که این اصطلاح در برخی از کشورها به «اوراق قرضه» ترجمه می شود. برای مثال؛ در سال 2010 چین (و هنگ کنگ) جمعا یک تریلیون و 48 میلیارد دلار، ژاپن هفتصد و 65 میلیارد، سعودی و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس 207 میلیارد، انگلستان 178 میلیارد، تایوان 116 و سویس 90 میلیارد دلار از این تی باندها (اوراق قرضه) آمریکارا در دست داشتند، و ....